پديده هاي اعتباري-١

كميابي و وفور

اين دو مفهوم اعتباري هستند يعني به ذات خود حد و مرزي ندارند بلكه انسانها هستند كه با ذهنيت خود به انها مقدار مي دهند. مثلامقدار معيني از غذا براي فردي مصداق وفور نعمت باشد وبراي فردي ديگر مصداق كم بودن و كميابي

درواقع احساس رضايت انسان فقط بستگي به خصوصيات و مقدار كالا و ياخدمات ندارد بلكه تابعي ازانتظارات، تلقي ها، روحيه و احوالات دروني است. 

روحيه، تلقي و انتظارات هر فرد در حوزه اختيارات فردي است و مي توان ان را مديريت كرد. همه ما افرادي را ديديم كه از هيچ چيزي لذت كافي نمي برند و همواره كمي و كاستي را در موضوع پيدا مي كنند. اين نوع نگاه و منش زندگي يكي از نشانه هاي عدم توسعه يافتگي است. 

فرد توسعه يافته تلاش مي كند  از تمامي داشته هاي خود و مواري كه در اختيار دارد اگاهي داشته و از انها به بهترين روش استفاده كرده و لذت ببرد. 

لذت بردن را اكثرا با برخورداري و  داشتن تعبير مي كنيم در صورتيكه به فهميدن بيشتر و درك هر پديده اي مرتبط است.  به همين دليل است كه ارزو و تمنا چون ريشه در اينده دارد كه به معني عدم وجود ان موضوع در زمان حال است احساس كمبود و حسرت را تقويت مي كند تا رضايت و لذت. و اين  يعني دور شدن از فهم داشته هاي واقعي در دمادم هاي زندگي.  

ملاهادي سبزواري در اين رابطه سروده كه:

عمر زاهدهمه طي شد به تمناي بهشت

او ندانست كه در ترك تمناست بهشت

جايگزيني مديران ارشد

دوستي به تازگي از سمتش در يك شركت خصوصي منفك شده بود مي گفت. ادم نبايد دعوا كنه اما اگر هم مجبور شد بايد مشت اول را بزنه.

اين مضمون رو قبلا هم از مديري ديگه شنيده بودم كه مي گفت در طول مدت خدمتم در شركت هاي خصوصي متعدد از كار بركنار نشده بودم، بلكه با انتخاب خودم جدا شده بودم. يعني مشت اول رو تا قبل از بركناري ايشان زده بوده

ظاهرا اين نوع جداشدن ازسازمان  رضايت خيلي بالاتري رو به همراه دارد و به نظر مي رسد ابتكار عمل و انتخاب با فرد است.